Het grote koopjesjagen was alweer achter de rug. Veel mannen doen daar niet aan mee en zeker niet als het kleding betreft. Kleren kopen zien mannen tegenop, in een winkel dan. Vrouwen kijken hier meestal een beetje meewarig naar en stellen hun mannen gerust alsof het een leiden naar de slachtbank betreft. Ik was in een herenmodezaak en zag in een spiegel een man wat hulpeloos met twee broeken in de hand staan kijken. Een vrouw was door de rekken aan het akkeren voor nog meer keuze.
‘U mag wel vast gaan passen’, nodigde de verkoopster uit.
De man kreeg een schrikachtige blik in de ogen. Misschien had hij last van claustrofobie en zag hij op om in zo’n benauwd hokje te stappen. Ik geef het je ook te doen. Het gehannes met al die kleren in een hokje dat nog te klein is om je kont te keren, laat staan je kleren fatsoenlijk op te hangen. Er was weer overduidelijk bespaard op de haakjes. Het gordijn bolde enkele keren flink uit en het gezucht en gesteun was goed hoorbaar in de winkel. Gelukkig was er verder niemand. Wat een situatie… Met kramp strompelde de man het pashokje uit en natuurlijk was de broek te klein. De hele exercitie moest noodgedwongen over. Wat een ellende.
‘Waarom pak je ook niet gelijk de goede maat?’, mopperde hij.
‘Zielige man,’ zei de vrouw met een vriendelijke glimlach.
Na een half uurtje was de kruistocht voorbij en stonden beiden opgelucht bij de kassa.
‘Viel wel mee, toch?’
We liepen samen de lege winkel uit en mijn blik zei boekdelen. Ik zoek in het vervolg wél op internet.
